از بیست و شش سالگی به این طرف، هی تند و تند پیر شده بود. مدام از در و دیوار برایش رسیده بود. اصلا همه چیز از آن شب لعنتی شروع شد. از آن شبِ تاریکِ بارانی. از آن اتفاقِ تلخ. از آن غم ِفراموش نشدنی. راست گفته اند. مصیبتِ فرزند، کمر آدم را می شکند. آدم را پیر می کند. فرقی هم نمی کند که یک مادر بیست و شش ساله باشی یا یک مادر شصت ساله. مصیبتِ فرزند، کمرت را می شکند. زمین گیرت می کند.

سر شب  بود كه آمد. بعد از مدتها مهمانم بود. از راه که رسید اول از همه نایلون داروهای تازه را از کیفش درآورد و گذاشت روی پیشخوان آشپزخانه و لبخند زد. از آن لبخندهای تلخِ ساکتی که توی این سالها یاد گرفته. کمی بعد ایستاده بود جلوی آینه. موهایش را باز کرده بود و داشت شانه می کشید.
از بیست و شش سالگی به این طرف، چقدر پیر شده بود. خودش هم نفهمیده بود کی موهایش سفید شده. زل زده بود به آینه. انگار داشت می شمردشان. شاید به تعداد غم هایش مو سفید کرده بود.

مامان راست می گفت. سی سالگی سن کمی بود برای اینهمه پیر شدن. اما خواهی نخواهی پیر شده بود...

غصه تازه را گذاشته ام روبرويم دارم نگاهش مي كنم. دلم مي خواهد زنگ بزنم يكي بيايد غصه تازه را بردارد با خودش ببرد. مامان،‌ مهدي، مريم، ايمان... اين آخري واقعا احمقانه بود. يكي نيست بگويد پسرك چجوري بلند شود از آن سر دنيا بيايد غصه تو را بردارد و با خودش ببرد. دلم مي خواهد بشوم مثل قديم ترها. قديم ترها غصه هايم فقط مال خودم بود. به هيچكس نمي گفتم. مي ماند توي دلم. يا خودم براي خودم حلش مي كردم يا زمان برايم حلش مي كرد. دلم بزرگ تر بود شايد يا تعداد غم ها زياد نشده بود. لب خندان و دستهاي گرم و نگاه آفتابي راز هيچ  غصه اي را برباد نمي داد.
از يك جايي به بعد نشد. نتوانستم. كم آوردم لابد يا غم ها بزرگ شدند. راز غصه ها بر باد رفت. به خودم كه آمدم ديدم يكي دو نفر راز غصه ها را فهميده اند.
فكر كه مي كنم مي بينم تقصير خودم بود. بعضي غصه ها نبايد زيادي توي دل آدم بماند. اصلا وقتي زيادي بماند، بزرگ مي شود و بالاخره يك روزي كه نبايد توي موقعيتي كه نشايد مي زند بيرون و ممكن است خيلي چيزها را نابود كند. از غصه تازه مي ترسم. از اينكه بماند و بزرگ شود و ... كاش بماند و بزرگ نشود و اصلا يك جوري براي خودش تمام شود.


پ.ن: عنوان پست، مال سيد علي صالحي‌ست.

با بعد از ظهرهای بهار و تابستان مشکل دارم. به نظرم روزها زیادی بلند می شوند. آنقدر که وقتی می رسم خانه کلی وقت برای کارهای عقب مانده دارم. یک جور دیگر هم می شود گفت. کلی وقت دارم که خیلی وقتها نمی دانم چکارش کنم. عصری زنگ زدم به گلی. گفتم از هفته بعد دو روز در هفته می روم باشگاه. زد زیر خنده. گفت ببینیم و تعریف کنیم. گفتم می بینی و تعریف می کنی. گفت آخه قبل تر ها هم به هوای یسنا می آمدی. یسنا که نیامد باشگاه تو هم نیامدنی شدی. راست می گفت. تنهایی باشگاه رفتن اصلا به آدم نمی چسبد. باید یکی باشد که روی تردمیل با آدم حرف بزند و وسط کلاس بعدی به نابلدیش بخندد. این دختره اِلی هزاربار گفته بیا باهم برویم باشگاه. طفلی خودش هم نمی داند همینجوری روزی هشت ساعتی که سر کار هستیم زورکی تحملش می کنم. فقط مانده توی باشگاه هم توی گوشم وز وز کند و مدام از فلان رستوران ایتالیایی و تولد فلانی و عروسی بهمانی و مدل آخرین لباسی که خریده و مانتوی تُرک و کفش پاشنه اِن سانتی و ... بگوید. فقط خدا می داند من چجوری یک وسال و نیم است این موجود را با همین اراجیف تکراریش روزی هشت ساعت، تحمل کرده ام. بیخیال اصلا اینها را برای چه مینویسم؟!

پارسال تمام بعد از ظهرهای بهاری‌م با صدای چرخ خیاطی و میان جامه های سفید گذشت. چرخ را گذاشته بودم وسط اتاق مطالعه، در بالکن را هم باز کرده بودم و گهگاهی که از دوخت و دوز خسته می شدم سرک می کشیدم به حیاط همسایه و محو شکوفه های سیب می شدم و یادم به بهار نارنج های خانه بی بی جانِ خودم می افتاد. بعد فکر می کردم چقد بهارنارنج با شکوفه سیب فرق دارد. عطرش همیشه تا چند خانه آن طرف تر را برمی دارد. بعدتر هم که برمی گشتم پشت چرخ خیاطی و دوباره می دوختم، هی پیش خودم فکر می کردم آخرش چه می شود؟ وقتی می بینمت چه شکلی هستی؟ اصلا چه حسی دارم؟ چرا دروغ. راستش یک ترسی ته دلم بود که نمی گذاشت زیاد به دیدارمان فکر کنم. یادم هست ترسم را هزاربار به کوثر گفته بودم. هر هزار بار هم کوثر گفته بود که خیلی دربند قواعد نباش. فکر نکن باید جور خاصی باشی و جور خاصی باشد و  اتفاق خاصی بیفتد. خودش درست می شود.

غروب وقتی از پشت چرخ خیاطی بلند می شدم و گردنم را این ور و آن ور می کردم که خستگی اش برود تازه یادم می آمد چه خوب یک بعد از ظهر بهاری دیگر هم میان صدای چرخ و فکر دیدار تو و جامه های سفید تمام شده. این روزها چقدر دلم برای همان بعد از ظهرهای بهاری و فکر دیدار تو و جامه های سفید و حرفهای کوثر تنگ است...

حالا بماند که توی این سالها با اسمت با کتابها و نوشته هایت، پُز روشنفکری داده اند و گاهی حتی جملات و کلمات و حرفهایت را چماق کرده اند تا به هر بهانه ای وسط دعواهای سیاسی و غیرسیاسی شان توی سر هم بکوبند. فقط مانده بود روز شهادتت هم میان روزهای تقویم گم شود تا خدای ناکرده تفکر و اندیشه ات که هیچ حتی یادت هم همان سالی یکبار توی دل بعضی ها زنده نشود. خب راست می گویند اصلا چه فرقی می کند که روز شهادتت یه روز این طرف تر باشد یا آن طرف تر وقتی خودت را میان تمام روزهایمان گم کرده ایم.

در همین رابطه: کدام آوینی؟+

یک وقتی به خودت می آیی می بینی آنقدر به طرف مقابل فرصت پیشروی داده ای که حالا نه راه پیش داری و نه راه پس. نه اینکه قاعده و قانون بازی را بلد نباشی، نه؛ اما آنقدر طرفت عزیز بوده که اجازه دادی هر جور خواست بازی کند و این تو بوده ای که خودت را با هر شرایطی که او بازی کرده وفق داده ای. می خواهی برگردی عقب اما نمی شود. اگر جلوتر هم بروی حتما بازنده ای. فقط یک راه می ماند. اینکه وسط بازی درست همان وقتی که او احساس قدرت و غالب بودن می کند، بزنی زیر صفحه شطرنج رابطه و همه چیز را هوا کنی. آنوقت می توانی دوبار از اول شروع کنی. مهره ها رو دوباره بچینی و بازی را از اول آغاز کنی. سخت است. بعضی وقتها ممکن است اصلا فرصت بازی دوباره پیدا نکنی یا طرفت برای شروع مجدد همراهی نکند. اما گاهی به ریسک کردنش می ارزد...

بچه ها شوخی شوخی به گنجشک ها سنگ می زنند
و گنجشک ها جدی جدی می میرند
آدم ها شوخی شوخی زخم می زنند
و قلب ها جدی جدی می شکنند...*

بغضی که از صبح توی گلوی آدم گیر کرده باشد، بالاخره بعد از هشت ساعت یک جایی می شکند. برایش هم فرقی نمی کند کجا باشد. توی سرویس اداره یا جلوی دکه روزنامه فروشی یا درست همان وقتی که داری از خط کشی خیابان عبور می کنی یا توی پیاده رو یا ...

کاش آدمها یاد می گرفتند که برای فرار از اشتباهات و اثبات خودشان از سلاح توهین و تحقیر و حق به جانب بودن استفاده نکنند. کاش آدمها می فهمیدند دلی که با توهین و تحقیر بشکند، دیگر به این زودیها دل نمی شود...


پ.ن:
* مال من نیست.